Wolfgang Laib
Wachsraum 1992
Bijenwas, houtconstructie
Staat in de Pont in Tilburg
Dit werk is zijn bekendste werk. Ver van de ingang van De Pont ligt Wachsraum van Wolfgang Laib: een uit platen bijenwas opgetrokken ruimte die in 1992 werd geïnstalleerd. Een opening in de muur geeft toegang tot een smalle gang, die al na enkele stappen scherp naar rechts buigt en de bezoeker wegvoert van de grote hal. Aan het einde is de doorgang afgesloten door een veel grotere wasplaat dan die waarmee de wanden zijn bekleed en die de suggestie oproept van een gesloten deur. De ruimte wordt slechts verlicht door een klein peertje en de lucht is gevuld met de geur van zuivere bijenwas. Juist het karige licht brengt de kleur en het patina van de bijenwas tot leven. ‘Je moet niet te veel licht hebben,’ zegt Laib, die de aandacht vestigt op de verbazende doorschijnendheid en dichtheid van de was: ‘De materie wordt bijna immaterieel.’
Laib begon zijn loopbaan in 1975, een jaar na de voltooiing van zijn medicijnenstudie, waaraan hij geen vervolg gaf. Met natuurlijke, maar in de kunst ongewone materialen als bijenwas, melk, stuifmeel en rijst maakt hij werk dat bijna sacraal aandoet.
Wachsraum 1992
Bijenwas, houtconstructie
Staat in de Pont in Tilburg
Dit werk is zijn bekendste werk. Ver van de ingang van De Pont ligt Wachsraum van Wolfgang Laib: een uit platen bijenwas opgetrokken ruimte die in 1992 werd geïnstalleerd. Een opening in de muur geeft toegang tot een smalle gang, die al na enkele stappen scherp naar rechts buigt en de bezoeker wegvoert van de grote hal. Aan het einde is de doorgang afgesloten door een veel grotere wasplaat dan die waarmee de wanden zijn bekleed en die de suggestie oproept van een gesloten deur. De ruimte wordt slechts verlicht door een klein peertje en de lucht is gevuld met de geur van zuivere bijenwas. Juist het karige licht brengt de kleur en het patina van de bijenwas tot leven. ‘Je moet niet te veel licht hebben,’ zegt Laib, die de aandacht vestigt op de verbazende doorschijnendheid en dichtheid van de was: ‘De materie wordt bijna immaterieel.’
Laib begon zijn loopbaan in 1975, een jaar na de voltooiing van zijn medicijnenstudie, waaraan hij geen vervolg gaf. Met natuurlijke, maar in de kunst ongewone materialen als bijenwas, melk, stuifmeel en rijst maakt hij werk dat bijna sacraal aandoet.
